Bijna veertig jaar geleden ...

Monique Bollaerts

Wat voor Monique Bollaerts in 1974 begon als een toeristische reis door India, samen met een vriendin, nam een onverwachte wending.

In een missiepost nabij het dorp Anklav, in de West-Indiase deelstaat Gujarat, maakte zij kennis met het werk van de Sisters of Jesus and Mary. Die zorgen ervoor dat meisjes uit de meest kansarme gezinnen, meestal kastelozen of dalits, onderwijs krijgen. Destijds vingen zij in een eigen crèche ook baby’s en heel jonge kinderen op, vaak weesjes.

Harsad, een baby van zes maanden, liet Moniques hart en geheugen niet meer los. Zij wilde iets doen voor hem en voor al die andere kinderen, en de toenmalige verantwoordelijke van de missiepost vroeg niet liever dan dat men met haar zou meewerken.

En dus aanvaardde Monique het peterschap over Harsad, en verbond zij zich tot een regelmatige financiële bijdrage.

Een brug tussen 'hier' en 'ginder'!

Toen zij eenmaal weer thuis was, vertelde Monique dat verhaal aan vrienden. Die waren enthousiast over deze vorm van samenwerking tussen India en België, en overtuigden haar ervan dat zij hier veel méér peters en meters voor kinderen in India zou vinden. Maar dan moest zij het project wel bekendheid geven.

En dus begon Monique hier en daar te preken (letterlijk!) en te spreken; in kerken, voor verenigingen... De sneeuwbal ging aan het rollen, en de vzw Shisha Seva werd opgericht. Het aantal peters en meters groeide geleidelijk, zodat ook kinderen in andere missieposten geholpen konden worden. Er werden meisjes én jongens gesponsord.

Op dit ogenblik hebben via Shisha Seva ongeveer 1.400 kinderen in 26 missieposten in vier verschillende staten van India een peter of meter in België, Nederland of Noord-Frankrijk.

Al het administratieve werk bij Shisha Seva gebeurt ook vandaag nog altijd door vrijwilligers. Dit betekent dat de vzw nauwelijks onkosten heeft, en dat nagenoeg al het geld van de bijdragen aan India kan worden overgemaakt.